La Kolomba Premio

En Parizo de 1838, sinjoro Lebrun, riĉa sed memkontenta komercisto, frontas sian spritan filinon Julion, kies koro jam apartenas al la juna Leo. Tiu komenca familia konflikto tuj malkaŝas la ĉefan tension de la verko: ĉu amo, edukiteco kaj persona digno povas superi monon, socian taŭgecon kaj patro-aŭtoritaton? La romano brile uzas leterojn, akrajn dialogojn kaj hejman humuron por montri kiel aspektoj trompas kaj kiel la vera valoro de homo ofte restas kaŝita sub ĉiutaga rutino. Leo, malriĉa sed klera, montras sian scion pri lingvoj, sciencoj kaj artoj, sed tiu intelekta riĉeco ne pagas lian panon. Post serio de malsukcesoj kiel instruisto, tradukisto, ĵurnalisto kaj ŝtata laboranto, li alfrontas la kruelan realon de burĝa utilismo. La gastejestro, malglata sed sagaca, rimarkas en li ne nur malsaton sed ankaŭ eblecon, kaj kondukas lin al nekutima ŝanco en Londono. Tie la satira mondo de brita aristokrataro kaj pseŭdoscienca spektaklo kulminas en konkurso pri kolomboj, kie la sorto de Leo dependas de absurda provo elteni monatan dieton de rostitaj kolomboj. Inter pretencaj elitoj, publika scivolemo kaj kreskanta korpa sufero, la romano akre kontrastas meriton kun ŝanco, kaj intelektan talenton kun ekonomia mizero. Fine, la juna franco gajnas premion, medalon, reĝan favoron kaj eĉ diplomatiajn proponojn; lia sukceso alportas ankaŭ familian feliĉon. La verko, naskiĝinta el la franca 19-a jarcento kaj esperantigita en 1909, restas sprita meditado pri amo, laboro, scienco kaj la kapricoj de socio. Ĉi tiu eldono estas tute restaŭrita per moderna typografio kaj propra kovrildesigno.

Né en 1802 à Villers-Cotterêts, et orphelin de son père à quatre ans, Alexandre Dumas doit très tôt gagner sa vie. À vingt ans, il part à Paris et, en autodidacte, il publie très rapidement poèmes et nouvelles. L'immense succès de son drame Henri III et sa cour en 1829 en fait un des chefs de file du mouvement romantique. Ses romans paraissent souvent en feuilletons et connaissent aussi un grand succès populaire. Mais d'énormes investissements théâtraux ou journalistiques disperseront sa fortune. C'est presque dans la misère que meurt Alexandre Dumas, en 1870.